Onderwijzeres deelt boterhammen met leerlingen

GENT ,,We zijn aan het eind van ons Latijn, we zien het niet meer zitten.'' Nadine Waeytens, de directrice van het Medisch Pedagogisch Instituut De Oase in Gent, heeft te weinig personeel en te weinig geld om haar instelling naar behoren te laten functioneren. De voorbeelden die ze geeft om dat aan te tonen, zijn schrijnend. Zo slaapt een van de opvoedsters van het internaat in een keukentje omdat er elders geen plaats is.

Het MPI De Oase aan de Gentse Voskenslaan is een instelling van het gemeenschapsonderwijs. Er zitten kinderen van het type 1 (lichte verstandelijke handicap), type 3 (karakteriële problemen), type 4 (fysieke handicap) en type 8 (leerstoornissen), 241 in totaal. Ze worden begeleid door 35 leerkrachten en 15 paramedici.

,,Dat kan veel lijken, maar deze kinderen hebben een soms haast individuele begeleiding nodig'', zegt Waeytens.

Volgens haar berekeningen heeft ze negen voltijdse krachten te kort om ,,gewoon'' te kunnen functioneren: twee leerkrachten, drie opvoeders, een psycholoog, een kinesist, een ergotherapeut en een logopedist.

,,Drie personeelsleden zitten langdurig thuis met een depressie. Volgens de bedrijfsarts is een op de drie van mijn mensen overwerkt. Dit is niet vol te houden.''

Om bedrijfseconomische redenen heeft de school geen eigen keuken meer, en koopt ze haar maaltijden bij een gaarkeuken. ,,Voor kinderen die hun eten niet kunnen betalen, viel er vroeger altijd wel iets uit de grote pot. Dat kan nu niet meer, want we bestellen het aantal maaltijden waarvoor is betaald en die hoeveelheden zijn precies afgemeten'', zegt Nadine Waeytens.

Onderwijzeres Sofie Waelkens zegt dat ze al eens haar boterhammen met een leerling heeft gedeeld, en dat ze al eens zonder betalen met haar klas de tram heeft genomen ,,omdat we het niet konden betalen''.

,,En als ik wil knutselen met de kinderen, moet ik de lijm zelf kopen. Ik heb dit schooljaar al voor zo'n 250 euro aan schoolmateriaal zelf bekostigd. Als ik de rekeningen voor gas, water, elektriciteit en telefoon heb betaald, blijft er nauwelijks nog iets over voor ons pedagogisch project.''

Andere leerkrachten vertellen over veel te grote klassen, de sociaal-assistente zegt dat ze de verplaatsingskosten voor haar huisbezoeken niet terugbetaald krijgt. ,,En voor educatieve uitstapjes moeten wij passen, daar is geen geld voor. En we moeten die uitstapjes doen, want deze kinderen leren niet over bomen en planten uit een boek; ze moeten die bomen en planten zien, voelen, ruiken.''

Ook in het internaat klagen de begeleiders. De kinderen slapen dicht bij elkaar in uitgeleefde barakken. De opvoedster Yolande Lahousse toont waar ze slaapt: in een veel te klein bed naast het aanrecht in het keukentje.

,,Ik heb al die problemen herhaaldelijk aangekaart maar ik krijg telkens hetzelfde antwoord: er is geen geld, je zult het moeten doen met wat je hebt. Wie is daar uiteindelijk het slachtoffer van? De kinderen'', zegt Nadine Waeytens.

De Standaard, 29 januari 2004
©Copyright De Standaard

Zie hier nog meer persberichten hierover: De Morgen, Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad.