Om je kind straks naar school te sturen heb je – zo schat de Vlaming – gemiddeld 677 euro nodig. Dat blijkt uit een recente enquête van het Onderzoeks- en informatiecentrum van de verbruikersorganisaties (Oivo). Al zegt dat nog niets over de reële schoolkosten, toch maakt de enquête duidelijk dat de consumptiedruk – ook voor schoolspullen – op gezinnen doorweegt.

Kwetsbare gezinnen dreigen twee keer slachtoffer te worden. Die hoge uitgaven snijden een goed deel uit hun gezinsbudget weg. En daar bovenop duwt het oordeel van de omgeving hen weer eens naar de zijlijn van de samenleving. “Vast staat dat de armoede en vooral de financiële druk op de middengroepen hand over hand toenemen. Het is belangrijk dat scholen daar leren mee omgaan”, zegt Kris Bruwaert van de vzw SOS – schulden op school. Hij benadrukt hoe belangrijk – en hoe weinig evident – het is dat scholen erkennen dat ze de wereld van de armoede te weinig kennen. “Pas dan kom je er als school toe correcte inzichten en goede houdingen te ontwikkelen. Pas dan ga je systematisch aan sensibilisering en aan kostenbeheersing doen. Pas dan kom je ertoe een schoolcode op te stellen, beter met ouders te communiceren en eventueel een solidariteitsfonds op te richten.” SOS werkt sinds 2000 met scholen die een kostenbesparingsbeleid willen voeren. “Gemiddeld mag een kind in de lagere school de ouders 60 euro per schooljaar kosten. Er zijn scholen die er met kleine, inventieve ingrepen in slagen dat tot 40 euro te reduceren.”

De Oivo-studie laat uitschijnen dat ook het schoolmilieu onder consumptiedruk staat. Vier op de tien gezinnen gooien bij het begin van het nieuwe schooljaar schoolgerei en boekentas weg. Zes op de tien kopen liever merkproducten dan ‘witte producten’ en bijna veertig procent koopt nieuwe kleren voor de kinderen om het schooljaar te beginnen. “Natuurlijk weegt zoiets op sociaal zwakkeren”, zegt Bruwaert en hij benadrukt ook hier het belang van bewustwording. “Je ziet wel vaker kinderen uit een kwetsbaar milieu met de nieuwste gsm pronken. Moraliseren helpt niet. De enige juiste reflex is de vraag stellen: waarom doen mensen dat? Scholen die geregeld die vraag aanpakken – bijvoorbeeld tijdens een pedagogische studiedag –, ontdekken gaandeweg wat armoede met mensen doet.” “Er bestaan geen pasklare recepten”, meent Bruwaert, “maar met kleine vondsten kun je veel in beweging brengen. Ik denk aan die school die de bosklas betaalbaar maakte door er slechts om de twee jaar op uit te trekken en door kookouders in te schakelen.”

http://sos.welzijn.net

Peter Vande Vyvere