In je ijver om achterstallen in de betaling van schoolkosten te voorkomen, zou je kunnen kiezen voor een spaarsysteem. (De ouders van) alle leerlingen betalen vooraf vaste schijfjes en naderhand wordt de juiste afrekening gemaakt.

Scholen die hiervoor kiezen hebben het over een efficiënt systeem, dat ellende vermijdt voor alle betrokken partijen. De administratie die voor het systeem nodig is, is merkelijk lager dan voor het afspreken en opvolgen van een afbetalingssysteem.

Toch moet dit genuanceerd worden. Ook bij een systeem van ‘sparen vooraf’ kan het gezinsbudget onder druk komen te staan. Er blijven ook verschillen wat bijv. drankjes en maaltijden betreft. En wat bij afwezigheden, bijv. wegens ziekte? Moet vooraf betaald worden voor een activiteit waar men uiteindelijk niet aan deelneemt? Als dit alles niet goed geregeld is en de ouders hierover degelijk geïnformeerd zijn, dreigt de rij klagende ouders erg lang te worden.

Op te merken is ook dat hier sprake is van een renteloze lening van de ouders aan de school terwijl in het systeem van ‘betalen achteraf’ het net de school is die voorschiet.

Sommige scholen kiezen voor een beperkte toepassing van dit systeem, bijv. om meerdaagse uitstappen zoals bosklassen betaalbaar te maken.

Opmerking:

Ook in deze materie kunnen cultuurverschillen om de hoek komen kijken! Wat door de ene als vanzelfsprekend wordt ervaren, is dat niet noodzakelijk voor de andere: is het sparen voor de Vlamingen tot een tweede natuur geworden, het doel en het nut ervan uitleggen aan bijvoorbeeld een allochtone moeder of vader is soms niet zo vanzelfsprekend. Zoals een vader opmerkte: ‘Of ik nu in tien keer of ineens betaal, het kost me evenveel!’ Op zich is dat juist, maar de inspanning om tien keer een klein deeltje te betalen is veel gemakkelijker te dragen. Door in gesprek te gaan is het mogelijk om ook deze ouders te overtuigen van het nut van ‘sparen vooraf’.