Lydia is deze zomer gescheiden. Arne en zij hadden er hard aan gewerkt om hun geschillen bij te leggen. Omwille van de kinderen. Maar het heeft niet mogen baten. En hoewel Arne het alimentatiegeld betaalt en de zorg voor hun drie kinderen niet laat schieten, staat zij soms voor onbewandelde wegen, gesloten deuren en veel onbegrip.

Zo is bij de verdeling van de goederen de computer bij Arne terechtgekomen. Hij gebruikt die erg veel voor zijn job. Maar nu Hanne, de oudste dochter, in het secundair zit, heeft ook zij al eens de pc nodig voor schoolwerk. Ze moet dan langsgaan bij haar vader, maar dat is niet altijd haalbaar.

Op een avond hoort Lydia Hanne zachtjes snikken. Lydia opent voorzichtig de deur, gaat op de rand van het bed zitten en vraagt fluisterend wat er aan de hand is. “ Ik heb een onvoldoende voor dat werkje van technologie. Een voddeke papier zei ze erover. En waar de gehele klas bij zat, zei ze toen dat het zo toch niet meer verder kon. En dat ik misschien wel niet op mijn plaats zat in deze richting. En dat ik er niet uit zag soms. Maar ik was vorig jaar toch bij de eersten van de klas.” Weer begon ze te huilen. “Jenne praat niet zo dikwijls meer met mij, ze trekt nu op met Sofie, want ik mag nooit mee gaan shoppen of zo. Waarom eigenlijk, mama? Het is al eeuwen geleden dat ik nog eens wat nieuws kreeg.” Het bleef een hele tijd stil. Toen liep Lydia de kamer uit. Ze had zolang haar tranen verbeten, nu rolden ze over haar gezicht.

“Waarom moet mijn kind dit nu meemaken? Ik ben toch diegene die zijn relatie niet kon lijmen. Daar kan zij toch niks aan doen? En hoe kan een leerkracht zo spreken en vernederen? Waarom sprak die leerkracht hierover nooit met mij op een oudercontact? Denkt ze misschien dat Hanne louter kampt met de typische puberproblemen en zei ze daarom nooit iets?”…