- Ouders wéten dat ze voor betalingsproblemen bij de directeur kunnen aankloppen, ze hebben dat toch zelf ondertekend in het schoolreglement, maar toch zetten ze de stap niet.

- Pas achteraf blijkt dat het spijbelen voor een excursie, meer te maken had met het prijskaartje voor die excursie, dan met ziek zijn.

- De school staat voor een dilemma : de ‘sociale kas’ van de school beter bekend maken om zo alle rechthebbenden te bereiken, en het risico lopen dat er ook ‘profiteurs’ opduiken of, integendeel, een eerder afwachtende houding aannemen.

- Heel wat ouders wensen een sneeuwklas en de school wil dat ook organiseren, maar als sociale school wringt het dat er achterblijvers zullen zijn.

- Mijn klas, mijn vrijheid. Elke vakleerkracht weet best wat nodig is aan schoolbenodigdheden, kopies, uitstappen,… maar de optelsom kan hard aankomen in een aantal gezinnen. Hoe gaat een school daarmee om?

- “Zijn wij dan ook al sociale assistenten?”, mopperen collega’s. Misschien zijn ze in de meerderheid, misschien ook niet. Dooddoeners als : “Een gsm hebben ze wel…” en “Ik ben geen racist, maar…”, zijn hinderlijk voor een correcte benadering.

- Omwille van het administratieve comfort mag de schoolrekening sinds enkele jaren niet meer contant betaald worden. Sindsdien stijgt het aantal openstaande rekeningen.

- Moet je als schooldirecteur aan de schoolpoort postvatten of ‘verlies’ je beter geen tijd?

- We spreken niet meer over ‘moeilijke ouders’ maar over ‘moeilijk bereikbare ouders’. Maar hoe bereik je ‘moeilijk bereikbare ouders’?

- Sociale hulp moet discreet gebeuren. Maar hoe doe je dat? Hoe ‘discreet’ kan je een kind helpen dat gepest wordt omdat de ouders de schoolrekening niet kunnen betalen?

- Hoe vermijden dat sociale maatregelen een aanzuigeffect krijgen? Zijn er schooloverstijgende afspraken mogelijk?

- We rollen van de ene taartenslag in de andere mosselsouper. Wat wil je, onze werkingsmiddelen zijn al erg krap en als je dan ook nog voor solidariteit op school wil zorgen…

- Goed en zo goedkoop mogelijk, het lijkt wel tegenstrijdig. Misschien nog moeilijker dan een sociaal fonds op school. Het vergt immers overleg op schoolniveau. Iedereen is erbij betrokken.

- We zijn een doorsnee school met creatieve voortrekkers, een afwachtende grote groep en enkele hardnekkige tegenstanders van elke verandering of vergadering. Hoe krijgen we de sociale sneeuwbal aan het rollen?

Ook scholen met het hart op de juiste plaats stellen zich heel wat vragen. Anders dan collega’s die hun ogen sluiten voor de vaak rauwe realiteit, en die hooguit toestaan dat afbetaald wordt in schijfjes, trachten die scholen greep te krijgen op de totaliteit van het probleem. Zij zoeken naar aangrijpingspunten.
Het verheugt hen dat er zoveel mogelijkheden zijn om antwoord te geven op de sociale noden. Het is een wereld van verschil als er preventief gewerkt wordt: de school die kiest voor goed(koop) wordt veel minder met openstaande rekeningen geconfronteerd. Onderwijs blijft kwalitatief hoog, maar wordt betaalbaarder. Dàt maakt het de moeite waard om vragen te stellen en naar antwoorden te zoeken.