Waarom ben je begeleider geworden?
Ferre: Die vriend kent mij al jáááren: sinds de jaren 60… en is dus op de hoogte van mijn interesse in de materie van sociaal en materieel achtergestelden. Mijn aandacht voor de kansarmen in onze samenleving in het algemeen en in het onderwijs in het bijzonder dateert zeker niet van gisteren. Mijn kameraad en ik maken deel uit van de van de Raad van Bestuur van VZW Diesterweg’s Hulpkas voor Behoeftige Schoolkinderen. Door mijn job als directeur van wat nu de “Wereldschool” is, is mijn belangstelling in de kansarme kinderen nog toegenomen: bij mijn aanstelling in september 1990 bestond de schoolbevolking uit 98% migrntenkinderen, vooral van Turkse en Marokkaanse origine. Dank zij jarenlange inspanningen, evolueert de school momenteel naar een meer reële weerspiegeling van de buurtbevolking, wat ook zijn weerslag heeft op de financiële en materiële mogelijkheden van de school.
Tot de opslorping door de centrale administratie in Borgerhout, maakte ik deel uit de Beheerraad van het Lokaal Integratiecentrum Antwerpen-Zuid.
Zolang het kan, wil ik mijn bescheiden steen blijven bijdragen aan het geven van betere mogelijkheden aan onze schooljeugd. En waar ik tot voor enkele jaren haast uitsluitend te maken kreeg met de Antwerpse Stedelijke Scholen, reiken mijn inspanningen beslist verder: geen kind mag kansen missen, door materiële tekorten of door achterstelling wegens andere oorzaken.
Monik: Ik ben van opleiding maatschappelijke werkster, dus het sociale trekt me steeds aan. Bovendien hou ik ook van een meer sociologische benadering van probleemterreinen en daar dacht ik, via SOS, ook wat voldoening op te vinden. Daarenboven was ik, sinds 31/12, gestopt met mijn job als verantwoordelijke van een woonvoorziening voor mindervaliden en zocht ik een "zinvolle bezigheid". Ook het "pioniersaspect" trok me aan.
Wat waren je verwachtingen, angsten, ...?
Ferre: De verwachting bij inschrijven, was vaag.
Het was blijkbaar de bedoeling dat er begeleiding voor een aantal pilootscholen zou worden voorzien, dat er een onkostenvergoeding zou komen, dat er mensen gezocht werden met ervaring in of met het onderwijs in brede zin, dat het wellicht een taak zou kunnen zijn voor een jonggepensioneerde of terbeschikkinggestelde leerkracht en dergelijke.
In ieder geval: iets voor mensen die geen tijd teveel hebben, maar die hun ervaring op het terrein willen ter beschikking stellen.
Misschien speelde ook wel het feit dat niemand graag ziet dat zijn ervaring verloren gaat. En op deze manier werd de kans geboden om toch wat door te geven . Klinkt allicht wat idealistisch, maar dat mag wel af en toe.
Ook na de eerste informatievergadering bleef een en ander wat vaag. De tweede bijeenkomst bracht enige verduidelijking, maar niet veel… Niemand wist blijkbaar hoe eraan te beginnen; alleen was heel duidelijk voor wie.
Monik: Ik verwachtte een pioniersopdracht aan te vatten in een team van gemotiveerde mensen, onder supervisies van... en met "intervisie" onderling.
Ik wou ook een klein steentje bijdragen aan een toch behoorlijk manifest aanwezig probleem in onze maatschappij.
Een andere reden was dat ik aansluitend bij mijn opleiding als maatschappelijke werkster meer kennis en "know how" op wou doen op een eerder onbekend terrein.
En als alleenstaande moeder, nu al een 5-tal jaar, had ik ook ondervonden dat onderwijs behoorlijk grote happen uit een budget kunnen bijten. Dit wordt vaak niet begrepen door scholen, leerkrachten enz... Daar wou ik, uit ervaring, ook iets in beweging brengen.
Waarvoor ik schrik had was dat wat IK, met mijn onervarenheid in het onderwijs, zou kunnen bijdragen?
Heel veel vragen borrelden in me op: Wat moest ik concreet gaan doen? Hoe zouden we begeleid worden? En door wie? Vooral methodisch stelde ik me een MASSA vragen.
Wat heb je tot nu toe al bereikt in je pilootscho(o)l(en)?
Ferre: Elke school is anders: andere directeur, andere inrichtende macht, andere filosofie, ander schoolklimaat, …
Wat “mijn” scholen betreft: ze zijn onderling zeer verschillend, zowel qua ontvangst als qua verwachtingen.
In een school maak ik kennis met een ongelooflijk enthousiaste en gedreven directeur, in een andere is de ontvangst beleefd, afwachtend, terughoudend, hoewel ik me dadelijk
bekend gemaakt heb als ex-directeur, weliswaar van een ander net, maar toch uit het vak, en met zelfde bekommernis om het welzijn van de leerlingen.
In de derde school werd ik niet zozeer ontvangen als wel “verwelkomd”. De directeur is duidelijk blij met de komst van begeleiding.
Hier blijkt de eerste nood de bewustmaking van de leerkrachten. Hier op school heerst nog de regel: geen geld, geen Zwitsers: vooraf niet betaald betekent zonder pardon thuis blijven. Wat in totale tegenstelling is tot onze filosofie!
In de beide andere scholen staat men blijkbaar al een eind verder op de weg naar betaalbaar onderwijs. Hier wordt vooral hulp verwacht bij het onderzoeken van de schoolkosten, de spreiding ervan, mogelijke besparingen, enz.
Nergens wordt het met zoveel woorden gezegd, maar ik krijg het stellige gevoel dat men toch een beetje gerekend had op een financiële bijdrage.
In de eerste plaats is het een kwestie van een zeker vertrouwen te winnen. Momenteel informeer ik me, ten voordele van “mijn” scholen, over de maximumfacturen die hier en daar gehanteerd worden, naar de meest geschikte manier om een team te sensibiliseren, over reeds gehanteerde en dus beproefde stappenplannen, … Bij een en ander zijn relaties binnen het onderwijs bijzonder nuttig. Verder neem ik me voor, om eerstdaags hierover ook met de collega’s – begeleider van gedachten te wisselen.
Monik: Ik begeleid 2 scholen en ben in beide op een totaal andere manier bezig. De ene werkt meer concreet, praktisch, rond doorbreken van taboe om het onderwerp bespreekbaar te maken, meer concreet met de bedoeling het stuk "woordkunst" naar school te halen en te brengen voor een zo ruim mogelijk publiek. Tevens worden hier zeer concreet de tips van de internetkrant bekeken. Er wordt ook getracht een ouderwerking op te starten die oog heeft voor de bedoelde problematiek.
De andere school werkt meer algemeen methodisch. Men zoekt naar middelen om probleemgezinnen "op te sporen" en positief bij te staan via contacten met OCMW, jeugdwerking, enz...
De school werkt er in een "prozagroep" reeds langer aan "consumeren-consuminderen" en werkt allerlei tips uit die mede ingegeven worden door SOS.
Ook geven zij aandacht aan de opstart van een oudercomité en een sociaal fonds en dergelijke.
Wat heb je tot nu toe al bereikt voor jezelf?
Ferre: Voor mezelf?
Door mee te werken aan dit project heb ik weer een aantal interessante mensen leren kennen, zowel bij de medewerkers als in de scholen.
De kennismaking met andere schoolculturen, met andere visies (op onderwijs), met scholen van andere netten, is beslist de moeite, zeker na zoveel jaren in het Stedelijk Onderwijs Antwerpen.
En natuurlijk: weliswaar op een lager pitje, toch actief bezig blijven, horizonverruimend, binnen het beroep dat je zoveel jaren geleden hebt gekozen.
En dat zonder achter de veren gezeten te worden, zelfs voor een stuk geleefd te worden door collega’s, kinderen, ouders, inspectie, administratie, conciërge, …
Monik:. Ik heb het gevoel wel gewaardeerd te worden in de scholen. En ik meen zicht te krijgen op de af te leggen pistes in beide scholen.
Een aanrader?
Ferre: Ja (overtuigend)
Zeker voor wie als ik, blijft geloven in een rechtvaardiger maatschappij.
Intussen doen we wat we kunnen. Alle beetjes helpen.
Monik: Ja, maar toch zou ik nog meer opteren voor meer planmatige suggesties van de "organisatie" uit. Misschien is dat in een eventueel volgend jaar bereikbaar?
|
In beweging
